Dialog inter un ILa-ist e un occidentalist . . . .

ILa: Quid vos face pro formar le derivato perfection?
Occ: Null desfacilitá. Noi departe del radica perfect e deriva ex it regularimen perfection, perfectionar, perfectionabil.

ILa: Multo ben! Sed como vos obtene le radica perfect ab le verbo “far”? Iste forma verbal pote dar como resultato solmente le forma perfat/ion. Si vos dice perfection vos viola vostre regulas e prova per le mesme occasion que vostre systema de derivation es deficiente.
Occ: Possibil. Noi nequande esset bon etimologistes. Ma ples dir me, qualmen fa vu, por obtener li parol perfect ex li verbe “facer”?

ILa: Con placer. Nos departe non del radica verbal fac-, sed de su filio fic- que, il es ver, non existe plus in le linguas vivente, sed que es attestate in le infinitivos latin conficere, deficere, proficere etc. De iste radica mort nos forma le supino fect- e obtene alora le derivatos perfect, perfection etc.
Occ: Ah! E poy?

ILa: Tunc nos prende iste supino e deriva ab illo le verbo perfectionar, como in ILe!
Occ: Excellent! Ma quel utilitá have ti radica fic, si in li practica vu támen usa solmen li forme supinal fect, mem por li verbe, quam in ILe? Esque li doct saventie pri li relation inter fac e fic e pri li signification de ti element fic in deficiente, proficiente etc. aporta al usator li minim auxilie in li practic studie del lingue?

ILa: No. Nos lo admitte. Sed le systema de derivation de ILa es etymologicamente melio fundate e, del punctu de vista del scientia linguistic, le sol correcte.
Occ: Yo vide. A propó esque vu conosse lli historie de Newton e de su du cates?

ILa: No. Que Newton veni facer in iste historia?
Occ: Yo va dir it a vos. Newton havet un cata quel li amat tendrimen e quel venit dormir regularimen in su studie-chambre. Un hiverne, li cata parturit littes, ma on lassat a ella solmen un de ili. Desde ti moment, sempre inquiet, ella ne posset restar tranquil alcú, passat de un chambre al altri transportante su catello, e sovente miaulat desesperatmen avan o detra li porta del chambre de Newton til quande on apertet it.
Genat esser sempre trublat in su calculationes, li matematico fat venir li fin-carpentero, explicat le li situation e dit le: “It es necessi que li animale mey posser ear e venir quam it desira con su litte. Ples dunc far in li parte inferior del porta du aperturas catal, un grand por li matre e un litt por li catello.”
Li carpentero, mult amusat, dit a Newton subridente: “Esque vu ne pensa, senior scientist, que li grand vell posser suficer:?”

A. Matejka